Bloempje hier, bloempje daar

Ik kreeg een weekje terug de meest prachtige bloembos ooit van mijn bff. Een boeket vol geurende bloesems, bijna te groot om te dragen. Letterlijk dan, aangezien ik een hele twee kilometer heb gewandeld met dat ding en ik kan je wel vertellen dat mijn biceps luidop protesteerden in pure verontwaardiging: het lef dat ik had om hen plots aan het werk te zetten!

Terug vriend

Ondertussen zijn we terug vriendjes met elkaar en staat mijn geurenboeket te bloeien in een mason jar. Jawel, een mason jar. Het feit dat de boyfriend zich luidop afvroeg waarom we elkaar zo’n dure planten zouden cadeau doen, wanneer deze toch maar sterven (de romantische ziel), bewijst dat ik nooit nood heb gehad aan een vaas. Maar hey, de wereld is aan de creatievelingen, niet waar? Enter: de veredelde confituurpot!

Een punt?

Terwijl ik hysterisch op zoek ging naar een handleiding op het internet (hoe zorg ik ervoor dat ik deze keer mijn bloemen niet vroegtijdig vermoord? - R.I.P. André, de cactus), maak ik mezelf de bedenking: heeft de boyfriend gelijk? Is het een verspilling van ons geld om vergankelijke dingen aan elkaar cadeau te doen? Gooien we onze centen weg aan presentjes die we beter laten liggen? Hoe zit het dan met op reis gaan of eentje gaan drinken met vrienden? Is dit geld door het raam gegooid omdat we er geen tastbare dingen aan overhouden?

Memories

De boyfriend moet hier toch het onderspit delven. Want de herinnering aan mijn vriendin die ik op me af zie komen met een even grote glimlach als die mastodont van een bos bloemen die ze vast heeft, maakt me warm vanbinnen. En ja, dat kan ook met enkel haar glimlach. Maar het feit dat ze mij een plezier wilde doen en daarvoor de tijd heeft genomen en de moeite heeft gedaan, is het beste cadeau! Dat koester ik voor altijd en is dat niet onbetaalbaar?

Opgelegd of toch aan te raden?

Mijn vrienden weten dat ik niet zo hoog oploop met de sociale regels (je neemt maar beter een fles wijn mee naar een etentje!). Ik geef liever cadeautjes wanneer mijn gevoel ernaar vraagt, niet het moment. Zo liep ik een paar dagen geleden door de stad en zag ik daar de holy grail van de spontane cadeautjes. Een dinosaurus sleutelhanger (ik bedoel, zeg nou zelf!) voor één van mijn vriendinnen. Zij is gek van dino’s en dat zorgde ervoor dat ik een vreugdedansje deed midden in de winkel. Ik spurtte naar de kassa (waar ik net al was geweest voor mezelf) en kreeg een vreemde blik van de kassierster. Wist zij veel dat ik net een pleziertje had gekocht!

Eentje voor jou, eentje voor mij

Hoewel mijn vriendin heel blij was met haar presentje, vraag ik me af ik mezelf niet net dat tikkeltje meer plezier had gedaan? De voorvreugde die die dino me gaf kan ik moeilijk beschrijven. Haar gilletje bij het zien van de kleine rakker gaf me voldoende energie om daarna mijn steples (semi) vol te houden (and that says something). Dus rijst de vraag: Wie heb ik echt iets cadeau gedaan? In ieder geval sta ik officieel open voor cadeautjes (geven of ontvangen), maar zorg ervoor dat je het doet om de juiste redenen, niet omdat het je wordt opgelegd! Ook nog even ter info: bloemen zijn altijd welkom, maar alsjeblieft: spreek het even met elkaar af want

ik heb maar één mason jar!

Iemand zoals ik

Zoals elke dag begon ik ook vandaag met een leeservaring. Soms is dat een boek, een blog of een artikel, maar de eerlijkheid gebiedt me toe te geven dat het vaak ook gewoon om Facebook gaat (hé, het kan niet altijd even intellectueel vooruitstrevend zijn, toch?). Daar las ik dus net dat er wereldwijd zeven dubbelgangers van jezelf rondlopen. Could it be?

Beauty-goggles

Ik zou mezelf niet zijn moest ik dit kleine weetje, dat ongetwijfeld bedoeld werd als grappig wistjedatje, niet overthinken net als al het andere. Dus hier komen ze, my two cents. Ik ben bekend om mijn vele wijsheden die ik van tijd tot tijd op de wereld loslaat (niet lachen, you know it's true!). Eén bedenking die ik me ooit maakte, was dat er een bril zou moeten bestaan waarmee je jezelf zou kunnen zien door de ogen van een ander. Ik bedoel, zou jij het niet willen weten? Vinden je vrienden je echt zo mooi als ze altijd zeggen of zijn ze gewoon te politiek correct om je mee te delen dat dat oogpotlood echt niet je kleur is? Ben je echt het mooist door de ogen van je moeder? En de hamvraag van de dag: is je backfat zichtbaar in die ene positie? 

Hello you/me

Stel je voor: je wandelt door de straten, genietend van je Starbucks latte en je bedenkt je net dat er toch dat beetje meer suiker in mocht wanneer je schouderbumpt met iemand. Je kijkt op en ziet...jezelf! Wat doe je? Wat zeg je? Heeft de ander het ook door? Heb ik een good hair-day? Lach je samen even ongemakkelijk, neem je een selfie en ga je door met het leven? Of stel je vragen en ga je wat dieper in op de tronie die je samen deelt? (Hé, heb jij daar ook een moedervlekje?). De eindeloze mogelijkheden stromen me toe!

It's like you're my mirror

Maar meer nog dan mijn face-twin, ben ik gefascineerd door mijn innerlijke gelijke. Loopt er iemand rond die helemaal hetzelfde denkt als ik, dezelfde gevoelens heeft en gefascineerd raakt door dezelfde dingen? Dat zou betekenen dat er een persoon bestaat die mij helemaal begrijpt. Hij of zij snapt waarom ik het soms moeilijk heb en begrijpt mijn eindeloze ambities. Hem of haar moet ik niet uitleggen waarom ik een eyetwitch krijg van het zien van je hele spijsvertering gepaard gaande met de tenenkrullende eetgeluiden en hij of zij is mee in het verhaal wanneer ik soms boos ben om geen reden (mh, dan zou het toch wel een vrouw moeten zijn).

One in a million

Ik weet niet of ik die gedachte wel zo aangenaam vind. Want net als alle andere mensen ben ik net dat kleine tikkeltje arrogant om te denken dat ik uniek ben. Ik hoor wel eens dat ik speciaal ben (nee, niet alleen van mijn mama), dat ik er één uit de duizend ben (in de positieve of negatieve zin, dat laten we even in het midden). Moet ik die ego-streling dan vanaf nu delen met zeven anderen op deze wereld? Misschien moeten we het een beetje relativeren in die zin dat we allemaal wel een beetje lijken op elkaar en we in iedereen wel iets kunnen terugvinden van onszelf. Een kleine zelf-affirmatie op tijd en stond zorgt voor een boost van je eigenheid dus say it with me:

Ik ben uniek...net als al de rest!